" اگر حق با وجود خویش به ما حیات و هستی داده است ما نیز با شناخت حضرت او در قلب خویش به او حیات داده ایم!" ابن عربی

این جمله شدیدا منو به خودش مشغول کرد رابطه ای دو سویه! رابطه ای از سوی رب به سوی مربوب! گویی تقدیری من و خدای من را با یکدیگر سرشته شده. من با شناخت او قلبی بزرگ خواهم یافت و او در شناخت من رشد خواهد کرد! دوگانه ای وابسته به حقیقت یکدیگر. تناظری نهفته در درون خویشتن!

 هر بی شناختی به حق منجر به مرگی میشود مرگ حق! و با هر شناختی خلیفه الهی حیات مییابد. خیلی قشنگه! درکی متقابل دیدن و چشم دوختن در وجه خداوند الان برایم معنا گرفت!